پیوندهای روزانه
+ آرشیو +
سال نو می شود ، تیم فوتبال ایران می بازد، دایی اخراج می شود، "مرد ۲هزار چهره" تقریبآ فوتبال ایران و مافیای پشت آن را به تمامی افشا می کند، ایران با آمریکا مذاکره می کند، اعراب با همه دعواها و مشکلات داخلی همچنان دست در دست هم در مقابل ایران صف آرایی می کنند و برنامه ۹۰ هم پخش می شود.میان این همه سرو صدا و دید و بازدیدهای عید آنچه از یاد ما رفته است دانشجویان دربند پلی تکنیک هستند که به شهادت بیانیه کمیته حقوق بشر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر زیر فشار جسمی و روحی شدید و مشکلات عدیده جسمی قرار دارند.
میان این همه سروصدا آنچه از یاد من و تو و همه رفته است دانشجویانی هستند که نه تنها خانواده های خود را در آغاز سال جدید ملاقات نکردند که در آغاز سال به خانواده های آنان حمله شده است و از سویی دیگر خود این دانشجویان در زندان زیر فشارهای روحی و روانی قرار گرفته اند.
۱۰ تن از دانشجویان امیرکبیر در پایان بهمن ماه سال ۱۳۸۷ بازداشت شدند. بازداشت این گروه از دانشجویان در پی تجمعاتی صورت گرفت که که هدف از آنها اعتراض به آنچه سوءاستفاده سياسی و تبليغاتی از دفن شهيدان جنگ و تبدیل آن به بهانهای برای سرکوب حرکتهای اعتراضی دانشجويان توصیف شده، بود.
آن گونه که برخی از دانشجویان زندانی درتماس تلفنی به خانوادههای خود گفته بودند، بازجویی از آنان به رغم تعطیلات نوروز ادامه داشته است. خانوادههای این دانشجویان همچنین از وجود فشار بر فرزندان زندانی خود خبر می دهند. به گفته نزدیکان سه تن از دانشجویانی که با خانوادهشان تماس گرفتهاند، آنان به دشواری حرف میزدند و از وجود فشار و آزار و اذیت ابراز ناراحتی میکردند. برخی از ۹ دانشجوی دانشگاه امیر کبیر / پلیتکنیک تهران در تماس تلفنی گفتهاند که همه آنان در انفرادی به سر میبرند.
از دانشجویان امیرکبیر تنها احمد قصابان، مجید توکلی و نریمان مصطفوی با خانوادههای خود تماس گرفتهاند.
مهدی مشایخی تنها یک ماه پیش، در آغاز بازداشتش، اجازه تماس یافت و از آن پس خانواده او در بیخبری به سر میبرند. از سرنوشت یاسر ترکمن، که روز ۱۹ اسفند دربرابر دانشگاه بازداشت شد، خبری در دست نیست، و عباس حکیمزاده،از زمان دستگیری تاکنون هیچ تماسی با خانواده خود نداشته است.
در این میان این همه نقض آشکار حقوق بشر که در مقابل چشمان سازمان های نظارتی رخ داده است و می دهد آنچه دیده می شود بی اعتنایی آشکار و ندیده گرفته شدن این دانشجویان در جامعه اینترنتی و وبلاگی بوده است.
اکنون بیش از ۵۰ روز از بازداشت غیرقانونی مجید توکلی، حسین ترکاشوند، کوروش دانشیار و اسماعیل سلمان پور، و بیش از یک ماه از بازداشت غیرقانونی احمد قصابان، عباس حكيم زاده و نريمان مصطفوي و مهدي مشايخي، و بیش از ۲۰ روز از بازداشت غیرقانونی یاسر ترکمن می گذرد.
آیا اکنون زمان آن نرسیده است که در میان همه این آشفتگی ها به یاد بیاوریم ۱۰ دانشجوی دربند و ۱۰ خانواده آشفته و نگران را که سال ۱۳۸۸ را به آشوب و نگرانی بسیار برای فرزندان خود آغاز کرده اند.
به یاد بیاوریم که به همه شعارها و فریادهایمان که دانشگاه پادگان نمی شود و اوین دانشگاه.
این روزها اوین می رود تا تبدیل به دانشگاه شود و این سکوت می تواند دانشگاه را به پادگان تبدیل کند.
پی نوشت :قانون اساسی ایران در ماده ۳۸ و ۳۹، بر عدم هتك حرمت و حيثيت فرد بازداشت شده تآکید می کند .در ماده ۵ اعلاميه جهاني حقوق بشر و ماده ۷ ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي، بر ممنوعيت شكنجه و هرگونه رفتار غيرانساني و توهين آميز و آزارهاي روحي و جسمي تاکید شده است.
پی نوشت : با توجه به اینکه قرابود حسین درخشان تا عید سال ۱۳۸۸ آزاد شود چرا آزاد نشده ؟؟
میان این همه سروصدا آنچه از یاد من و تو و همه رفته است دانشجویانی هستند که نه تنها خانواده های خود را در آغاز سال جدید ملاقات نکردند که در آغاز سال به خانواده های آنان حمله شده است و از سویی دیگر خود این دانشجویان در زندان زیر فشارهای روحی و روانی قرار گرفته اند.
۱۰ تن از دانشجویان امیرکبیر در پایان بهمن ماه سال ۱۳۸۷ بازداشت شدند. بازداشت این گروه از دانشجویان در پی تجمعاتی صورت گرفت که که هدف از آنها اعتراض به آنچه سوءاستفاده سياسی و تبليغاتی از دفن شهيدان جنگ و تبدیل آن به بهانهای برای سرکوب حرکتهای اعتراضی دانشجويان توصیف شده، بود.
آن گونه که برخی از دانشجویان زندانی درتماس تلفنی به خانوادههای خود گفته بودند، بازجویی از آنان به رغم تعطیلات نوروز ادامه داشته است. خانوادههای این دانشجویان همچنین از وجود فشار بر فرزندان زندانی خود خبر می دهند. به گفته نزدیکان سه تن از دانشجویانی که با خانوادهشان تماس گرفتهاند، آنان به دشواری حرف میزدند و از وجود فشار و آزار و اذیت ابراز ناراحتی میکردند. برخی از ۹ دانشجوی دانشگاه امیر کبیر / پلیتکنیک تهران در تماس تلفنی گفتهاند که همه آنان در انفرادی به سر میبرند.
از دانشجویان امیرکبیر تنها احمد قصابان، مجید توکلی و نریمان مصطفوی با خانوادههای خود تماس گرفتهاند.
مهدی مشایخی تنها یک ماه پیش، در آغاز بازداشتش، اجازه تماس یافت و از آن پس خانواده او در بیخبری به سر میبرند. از سرنوشت یاسر ترکمن، که روز ۱۹ اسفند دربرابر دانشگاه بازداشت شد، خبری در دست نیست، و عباس حکیمزاده،از زمان دستگیری تاکنون هیچ تماسی با خانواده خود نداشته است.
در این میان این همه نقض آشکار حقوق بشر که در مقابل چشمان سازمان های نظارتی رخ داده است و می دهد آنچه دیده می شود بی اعتنایی آشکار و ندیده گرفته شدن این دانشجویان در جامعه اینترنتی و وبلاگی بوده است.
اکنون بیش از ۵۰ روز از بازداشت غیرقانونی مجید توکلی، حسین ترکاشوند، کوروش دانشیار و اسماعیل سلمان پور، و بیش از یک ماه از بازداشت غیرقانونی احمد قصابان، عباس حكيم زاده و نريمان مصطفوي و مهدي مشايخي، و بیش از ۲۰ روز از بازداشت غیرقانونی یاسر ترکمن می گذرد.
آیا اکنون زمان آن نرسیده است که در میان همه این آشفتگی ها به یاد بیاوریم ۱۰ دانشجوی دربند و ۱۰ خانواده آشفته و نگران را که سال ۱۳۸۸ را به آشوب و نگرانی بسیار برای فرزندان خود آغاز کرده اند.
به یاد بیاوریم که به همه شعارها و فریادهایمان که دانشگاه پادگان نمی شود و اوین دانشگاه.
این روزها اوین می رود تا تبدیل به دانشگاه شود و این سکوت می تواند دانشگاه را به پادگان تبدیل کند.
پی نوشت :قانون اساسی ایران در ماده ۳۸ و ۳۹، بر عدم هتك حرمت و حيثيت فرد بازداشت شده تآکید می کند .در ماده ۵ اعلاميه جهاني حقوق بشر و ماده ۷ ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي، بر ممنوعيت شكنجه و هرگونه رفتار غيرانساني و توهين آميز و آزارهاي روحي و جسمي تاکید شده است.
پی نوشت : با توجه به اینکه قرابود حسین درخشان تا عید سال ۱۳۸۸ آزاد شود چرا آزاد نشده ؟؟
